Mam dość Sztokholmu

Droga do Sztokholmu początkowo układała się nieźle aż przeszła w autostradę. Ja po pierwsze nie pomyślałem o tym, że na autostrady i drogi ekspresowe rowerami wjeżdżać nie wolno a po drugie nie miałem mapy żeby jeździć jakimiś bocznymi drogami więc kilkanaście kilometrów przeleciałem niezgodnie z przepisami. Później zjechałem z autostrady i zaczęło się błądzenie. Szwedzi mają wszędzie ścieżki rowerowe i to im się chwali ale oznaczenia na tych ścieżkach wskazują miejsca nie dalsze niż 10km (twierdzę tylko na podstawie obserwacji) więc bez mapy można się pogubić chcąc dojechać gdzieś dalej. W każdym bądź razie do Sztokholmu dotarłem choć z 2 godzinnym opóźnieniem (głównie przez to, że złapałem po drodze gumę – mam nadzieję, że pierwszą i ostatnią na wyprawie). W jakimś miasteczku przed Sztokholmem niejaki Stefan Jansson wręczył mi wizytówkę i zapytał czy może mi pstryknąć fotkę. Okazało się, że koleś prowadzi bloga , na którym umieszcza jedno zdjęcie dziennie z ciekawymi widokami lub ludźmi (ma też na Flickerze galerię z ponad 3000 zdjęć) (właśnie sprawdziłem: jestem ).
W Sztokholmie spędziłem dwie godziny szukając informacji turystycznej oraz noclegu w jakimś hostelu. Wszystkie były albo pełne albo mieli tylko pokoje od 600 SEK (240zł). W końcu na wyspie Langholmen znalazłem hotel o tej samej nazwie (do lat ’70 było tu więzienie), w którym za 280 SEK (112zł) dostałem łóżko w pokoju 8 osobowym (4×2). W ogólnie dostępnej kuchni zjadłem o 1 w nocy kuskus zalany gorącym kubkiem z tuńczykiem po meksykańsku i wreszcie wykończony idę spać. Dobranoc.