Przechojrakowałem i przeleciałem się helikopterem

Wybrałem się wczoraj około 19 na pobliską górę Njullá (1164 m n.p.m.). Nie ma tu specjalnie przygotowanych szlaków tylko po prostu lekko wydeptana ścieżka, która przez większość drogi pieła się ostro w górę a czasem po prostu znikała i trzeba było iść po kamieniach i niskiej roślinności. Szedłem dość szybko i na szczycie byłem po 1,5 godzinie czyli w połowę czasu jaki niby zajmuje to podejście według pewnej dziewczyny ze stacji turystycznej (i tu zaczyna się moje chojrakowanie ale o tym dalej). Na górze dość mocno wiało ale widoki były super.


Jeszcze na dole w pobliżu kempingu.



Podejście wzdłuż potoku.



Było naprawdę stromo.



Widok ze szczytu.



I tu też.



„I am on the top…”


No i teraz zaczyna się najciekawsza część opowieści. Otóż w Skandynawii w parkach narodowych (a właśnie w parku narodowym Abisko się znajduję) nie ma obowiązku trzymania się wytyczonych ścieżek czy szlaków. Wolno niemal wszystko poza polowaniem na zwierzaki i paleniem ognia w pewnych porach roku. Ja zachęcony tym, że tak dobrze poszło mi wejście na górę i tym, że część drogi przeszedłem „na dziko” poza ścieżką, postanowiłem zejść na dół stroną góry gdzie już zupełnie nie ma żadnych ścieżek. Początkowo szło nieźle ale później zaczęło robić się bardzo stromo (z góry nie było widać co będzie dalej). Pod koniec raczej zsuwałem się ze skał na butach i tyłku niż po nich schodziłem. No i w pewnym momencie utknąłem: ani nie ma już jak zejść niżej bo miałem pod sobą nawisy, ani nie mogę się wspiąć bo zsuwanie się ze stromych skał to zupełnie inna bajka niż wspinanie się na nie. Próbowałem, kombinowałem ale z każdej strony wyglądało to bardzo ryzykownie i niebezpiecznie. No cóż, zostało tylko dzwonić pod 112 (w Szwecji nie ma wyspecjalizowanych służb ratowniczych jak GOPR czy TOPR, mają po prostu specjalistów od takich zadań w policji). Policjanci zorganizowali akcję ratunkową, powiedzieli, że przyleci po mnie helikopter ale trochę to potrwa. Spędziłem na zboczu góry 5 godzin (od 21:30 do 2:30) nieźle marznąc bo na tych wysokościach dość mocno wieje a noce są tu zimne nawet na dole. W końcu pojawił się helikopter, dwóch ratowników zjechało z niego do mnie na linie, przypięli mnie do liny i w ten sposób zostałem ewakuowany ze zbocza.
Fajnie; nie dość, że leciałem pierwszy raz helikopterem to na dodatek część drogi byłem podwieszony pod nim na linie A tak na poważnie to dostałem nauczkę żeby nie lekceważyć gór, nawet tych niezbyt wysokich.
Po powrocie na kemping zjadłem coś na szybko i wskoczyłem od razu pod gorący prysznic.


Widok z miejsca gdzie utknąłem.



Barszcz uwięziony i opatulony we wszystko co się dało.



Robię fotki helikopterowi z lampą żeby mnie zlokalizowali po błyskach.



Njullá z dołu. Ugrzęzłem chyba mniej więcej w środku kadru.


Miałem w sumie dzisiaj jechać w dalszą drogę ale po takim odpoczynku jak wczoraj postanowiłem zostać tu jeszcze jeden dzień i dziś już się nigdzie z kempingu nie ruszałem